Αχάραγα εκμαιεύει ο ορίζοντας κυκλική
την ευχή που κυοφορεί το υπόλειμμα νυκτός,
εκείνο που μεσολαβεί σε δύο βλεφαρίσματα
σηματωρούς αιώνων απουσίας.
Εγκαυστικά την ενδύει με λέξεις ανεξίτηλες
αποστηθίζοντάς την κατόπιν σε τραγούδι
που συνοδεύει τη συνοδοιπορία τους
σαν πρώτη φωνή κι αντίλαλο για δεύτερη.
Φωτίζοντας η μέρα παίρνει τη μορφή
γυναίκας με δοξάρι που χορδίζει ξόανο,
μέχρι που αναδύεται ανθρώπινο παράστημα
με δείκτη απλωμένο στην αχλύ του βάθους
[Α.Α.]
