Κώστας Μαυρουδής,_Ο-Χ._είπε. Πεζά κείμενα, Κίχλη, Αθήνα 2026.

«Επιστρεψιμότητα ή Χριστούγεννα στο Ζάλτσμπουργκ

[…]  Τελείωσε η μεγάλη λειτουργία. / Απ’ το ναό βγαίνει το ζεύγος Στάντλερ / επαναλαμβάνοντας ανάστροφα την πρωινή πορεία από το / σπίτι. Πρωινό στην κουζίνα. / Το γάλα, πλάγιος πίδακας, επιστρέφει στη φιάλη του, / τα δημητριακά γυρίζουν στη συσκευασία της Νεστλέ. / Με τις πιτζάμες του ο σύζυγος / βαδίζει ανάποδα προς το κρεβάτι / όπου εκείνη, μια στουμπουλή φιγούρα απ΄το Νότο / (από τη Βέρτερζεε συγκεκριμένα), / ήδη κοιμάται με το στόμα ανοιχτό, / αυθεντικό ειδύλλιο της πλήξης. […] Όμως, για να μιλάμε σοβαρά, / άσημο πανδοχείο, /  κανείς, αν εξαιρέσουμε τα τρικ του σινεμά, / δεν επιστρέφει με την πλάτη. / κανείς δεν ξαναβρίσκει / την παλιά του θέση. / Η πόλη ας υπόσχεται ό,τι θέλει, / ας έχει ασημένιους ήχους / στη μνήμη του ο δρόμος. / Στο παγωμένο Ζάλτσμπουργκ ή αλλού, / Χριστούγεννα ή όχι, / όλα / στο / μέλλον / προχωρούν. / Σε / μια / κατεύθυνση / βαδίζουμε, / Zum / Jungen / Fuchs, / στην / ίδια / ευθεία / όλοι / πάμε.»

 

Με αυτές τις επιλεγμένες σκέψεις-στίχους αναμετριέται ο Κώστας Μαυρουδής αναστοχαζόμενος την λειτουργία του χρόνου, στο αναφερόμενο ποίημα της ποιητικής του συλλογής «Τέσσερις εποχές», το 2010. Στο νέο του βιβλίο, επιχειρεί μια αντίστροφη προσέγγιση του χρόνου, παρηγορητική σε μεγάλο βαθμό, καθώς επιστρέφει στο παρελθόν, σε διάφορες εκφάνσεις και ψηφίδες του, για την ακρίβεια αφήνοντας να αναδυθούν από την αφάνεια της λήθης στιγμιότυπα, τα οποία προφανώς θεωρεί σημαντικά μέσα στην επίφαση της περιπτωσιολογίας, τα συνδέει με άλλα και τα φέρνει στο φως ως οργανωμένες νοηματικές ενότητες. Γιατί όμως; Ιδού ένα εύλογο ερώτημα. Για να σώσει από την οριστική λήθη γεγονότα, εμπειρίες ή αναγνώσματα του παρελθόντος; -Αυτό θα ήταν μάλλον περιφερειακός στόχος για ένα σημαντικό βιβλίου σπουδαίου συγγραφέα.- Ή μήπως για να μας δείξει ότι εκτός και πριν από το σύγχρονο διαδίκτυο, μορφή και λειτουργία δικτύου έχει σύμπας ο κόσμος της ανθρώπινης πνευματικής δημιουργίας αλλά και ζωής;

Πριν προχωρήσουμε στη σκέψη, ας ασχοληθούμε με ορισμένα «εξωτερικά- χαρακτηριστικά του βιβλίου, τα οποία ίσως μας βοηθήσουν στην διείσδυση σε πιο σύνθετα εσωτερικά.

Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο και την σύντομη περίληψη-ταυτότητα του βιβλίου στο οπισθόφυλο. Είναι εμφανές ή αποτελεί εύλογη εικασία, ότι ο συγγραφέας επινοεί ένα πρόσωπο, τον Χ., του οποίου τις σκέψεις διαμεσολαβεί, σκέψεις τις οποίες δεν είχε δημοσιεύσει. «Το αποτέλεσμα -διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο- είναι ένα μωσαϊκό από μικρές ιστορίες, ποιήματα και αφορισμούς, με τρία κυρίως χαρακτηριστικά: τον στοχασμό, τις αναγνωστικές μνήμες και την επίμονη αναδρομή στο παρελθόν. Ανασύροντας την αφηγηματική ύλη από τις πιο απρόσμενες κρύπτες, ο συγγραφέας επικυρώνει την άποψη ότι »ο μόνος παράδεισος απ’ όπου δεν γίνεται να εκδιωχθούμε είναι η μνήμη«.»

Στο καλαίσθητο εξώφυλλο βλέπουμε τα κάτω άκρα ανδρικών ποδιών σε κομψά ραφτά υποδήματα, το ένα από τα οποία δείχνει λευκό και το άλλο σκιασμένο-διαγραμμισμένο. Να αποτολμήσουμε την υπόθεση ότι γεγονός και μνήμη συμβαδίζουν παράλληλα, ή πρόκειται για ιδιαιτέρως τολμηρή σκέψη; Το μότο μάς προϊδεάζει για το περιεχόμενο. Προέρχεται από την πένα του Μπρούνο Σουλτς και συντομευμένα αναφέρει ότι οι ήρωες πλέον θα έχουν λακωνικούς ρόλους. «Συχνά θα μπούμε στον κόπο να τους φέρουμε στη ζωή για μια και μόνη στιγμή, για μια χειρονομία, για μια λέξη». Αυτό επιβεβαιώνεται σε όλη την έκταση του βιβλίου. Στα Διευκρινιστικά (εισαγωγικά σχόλια) διαφαίνεται η προαναφερθείσα ποικιλότροπη προσπάθεια του συγγραφέα να μισο-κρυφτεί πίσω από την προσωπικότητα ενός άλλου ανθρώπου, ενώ φαίνεται ότι κεντρικός ήρωας είναι το ίδιο το αφηγηματικό υποκείμενο, ο συγγραφέας. Τέλος η ύλη του βιβλίου διακρίνεται σε επτά νοηματικές ενότητες.

Είναι δύσκολο εγχείρημα να επιχειρήσει κανείς να ομαδοποιήσει τις θεματικές, τις προσεγγίσεις, τις οπτικές γωνίες του βιβλίου -ίσως θα μπορούσε να το κάνει κάποιος ικανότερος από την ταπεινότητά μου-, καθώς πρόκειται για μωσαϊκό του οποίου κάθε ψηφίδα έχει μοναδική αξία ως μονάδα και συνάμα συναποτελεί μέρος ενός αδιατάρακτου οργανικού συνόλου, του οποίου η ομοιόσταση κινδυνεύει, αν μιλήσει κανείς γενικευτικά. Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει περί τίνος πρόκειται, πρέπει να διαβάσει προσεκτικά το βιβλίο, αρκετές φορές, από την αρχή μέχρι το τέλος.  Αυτό που μπορεί να προσφέρει κανείς ως περαιτέρω αντιπροσωπευτικά στοιχεία ταυτότητας του βιβλίου, είναι η αναφορά μερικών χαρακτηριστικών στοχασμών ή διατυπώσεων, που του έκαναν εντύπωση:

«»Για τα απόμακρα γεγονότα μιλάμε περισσότερο με τη γνώση ότι έχουν συμβεί παρά με τη βέβαιη εικόνα τους. Ανακαλώ συχνά τον παλιό κόσμο. Μπορεί να μην ξαναβρίσκω τη γλώσσα και τις σκέψεις εκείνου που υπήρξα, αλλά οι φίλοι, τα ταξίδια, οι αναγνώσεις μας είχαν χαρακτήρα μύησης και ισόβιου θαύματος. Υπήρχαν στιγμές που μπορούσα να βαδίσω πάνω στο νερό«, είπε ο Χ. τονίζοντας […] την ανεκτίμητη ασφάλεια εκείνων των χρόνων.» (σ. 53).

«Δεσμώτης στο κελί των κριτηρίων μου» (σ. 58).

«Η δοσοληψία με το έργο είναι σχέση για την οποία ξεκινάς μόνος και φτάνεις μόνος. Αν κάποιος δίπλα σου ψιθυρίσει: »Τι ωραία πράγματα συμβαίνουν εδώ«, δεν σε αφορά. Έχει κάτι εντελώς διαφορετικό στο μυαλό του!» (σ. 64).

«Το βιβλίο που διαβάζεις είναι δικό μου· αν όμως το διαβάζεις λάθος, αρχίζει να σου ανήκει» (σ. 65).

«Οι φόβοι μου μ’ έκαναν να νομίζω πως έρωτες σαν τον δικό μας ήταν σπάνιοι, γιατί δεν ξέραμε πως ο έρωτας είναι σαν την ποίηση και ότι όλοι οι εραστές, ακόμα και οι μετριότεροι, νομίζουν πως καινοτομούν!» (σ. 67).

«Σας ακολούθησα στον Ηλεκτρικό, στα ταμεία που το μάρμαρό τους, -θυμάσαι;- είχε αυλάκια από τα κάθετα κέρματα που έσερναν, περιμένοντας, οι επιβάτες.» (σ. 80).

«… η σοβαρά άρρωστη μητέρα μου, τριάντα μόλις ετών …έμενε με την αδελφή της στον τρίτο όροφο του ξενοδοχείου Ευρώπη. […]  Ήταν τυφλή πια […] Ένα απόγευμα η θεία Υβόννη […] είδε να αποβιβάζεται ο πατέρας μου με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι. Είχε φτάσει χωρίς καμιά ειδοποίηση απ’ την επαρχία. Η θεία μου μπήκε εσπευσμένα στο δωμάτιο και ανακοίνωσε την άφιξη. »Η μητέρα σου«, μου είπε μετά από πολλά χρόνια, »σηκώθηκε ανήσυχη απ’ το κρεβάτι και προχώρησε σημειωτόν μέχρι τον καθρέφτη του μπάνιου. Χωρίς να πει τίποτε, άρχισε να ψηλαφεί τη γυάλινη εταζέρα ψάχνοντας να βρει το κραγιόν της«.» (σ. 93).

«Ο τόπος όπου γεννιέσαι είναι μια ομηρία». (σ. 111).

«Το παιδί είναι ο απόλυτος ακτήμων. Τίποτε απ' ό,τι κατέχει δεν θα διαρκέσει. Ο χρόνος είναι η βιβλική ποινή, η ενηλικίωση, η έκτισή της. Κάθε παιδί εμπεριέχει την ήττα του: εκκολάπτει εν αγνοία του έναν ξένο, στον οποίον θα παραδοθεί χωρίς πολιορκία. Έχει προσυναφθεί ερήμην του η μεταξύ τους συμφωνία. Πετώντας στην άκρη τα πάντα (την άγνοια, τη φωνή του, τις περιέργειες για τον κόσμο), θα γίνει το αρχείο των μεταβολών του, οι ακούσιοι άλλοι που το διαδέχονται. Καμιά κυριότητα δεν είναι πιο προσωρινή απ' την παιδική.» (σ. 129).

Αυτό που γράψαμε παλιότερα για το εμβληματικό «Αλάτι του Bad Ischl»ίσχύει και για το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα μας: «Το βιβλίο αποτελεί υβριδικό επιστέγασμα του συγγραφικού έργου του Κώστα Μαυρουδή, στο οποίο συναιρείται η ποίηση, η πεζογραφία, ο αφορισμός και ο υπαρξιακός φιλοσοφικός στοχασμός. Πρόκειται για βιωματικό και αναγνωστικό απόσταγμα ενός πολύπλευρα και σε βάθος ιδιαιτέρως καλλιεργημένου ανθρώπου, στο οποίο παρουσιάζει τον αναστοχασμό του για την πνευματική -ιδιαιτέρως τη συγγραφική- δημιουργία και το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης, τελικά την άνιση μάχη του ανθρώπου με τον χρόνο, την προσπάθεια του καλλιτεχνικού έργου να υπερβεί την χρονικότητά του. Αν επιτυγχάνεται κάτι ως προς το τελευταίο, είναι η διαφορετική κατανόηση του έργου τέχνης όσο αλλάζει το υποκείμενο της παρατήρησης, γνωστικά και ηλικιακά-υπαρξιακά.

Ο Κώστας Μαυρουδής, ο οποίος κινείται γνωστικά με σπάνια άνεση στη λογοτεχνική παραγωγή μέσα στη διαχρονία, στα κείμενα του παρόντος βιβλίου κάνει δύο παράλληλες συμπληρωματικές κινήσεις: της αποστασιοποιημένης παρατήρησης και της υποδόριας διείσδυσης. Αγγίζει και μετράει τον παλμό από τη μια και συνάμα ταξιδεύει στο κυκλοφορικό σύστημα του παρατηρούμενου αντικειμένου αλλά και του παρατηρούντος υποκειμένου.

Ο λόγος του συγγραφέα μπορεί να είναι αφοριστικός, δεν είναι όμως δογματικός. Εμπεριέχει τη θέση και την άρση της μέσα στο βιβλίο, η ανάγνωση του οποίου καλείται να αποδεσμεύεται από τη γοητεία της χαρισματικής γραφής, ώστε να εντοπίζει αποτελεσματικά αυτή τη δυαδικότητα, όπως σε ένα κυνήγι χαμένου θησαυρού.»

«Έκθαμβοι μέσα στο διαρκές παρόν», -όπως επισημαίνεται στον καταληκτικό στίχο του τελευταίου ποιήματος «ΑΝΟΙΞΗ ή Ανάγνωση με σημειώσεις» της προαναφερθείσας εμβληματικής ποιητικής του συλλογής «Τέσσερις εποχές», βιβλίο που μας προετοίμαζε θεματικά και υφολογικά για τα επόμενα, πεζογραφικά του έργα- ένα διαρκές παρόν το οποίο πλέκει ο Κ. Μαυρουδής με τις απροσδόκητες, διακειμενικές του αναδρομές στο παρελθόν· έκθαμβοι διαβάζουμε το βιβλίο και αναστοχαζόμαστε με αφορμή τις πολυάριθμες πολύτιμες ψηφίδες του, οι οποίες οργανώνουν σε νοηματικές ενότητες οι οποίες νοηματοδοτούν το παρελθόν, παρελθόν το οποίο συναποτελείται από αναγνώσεις, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, μουσικές παραστάσεις, συνομιλίες, εικαστικά έργα· νοηματοδοτούν το παρελθόν διασυνδέοντας τις ψηφίδες με αόρατα νήματα σε οργανικές ενότητες, μέσω των οποίων κατανοούμε καλύτερα τον κόσμο ως αντικείμενο και αναπαράστασή του, κατανοούμε τον εαυτό μας ως παρατηρητή και απολαμβάνουμε μια στοιχειώδη παρηγοριά για το εφήμερο της ζωής και της δημιουργίας, μέσα από μια πιο γήινη ανάκτηση του «χαμένου χρόνου», όχι με την αναζήτηση του Προυστ αλλά με την επανασύνδεση των θραυσμάτων σε ένα -κατά το δυνατόν- όλον.

 

 

Αγαθοκλής Αζέλης

Τάσος Τέλλογλου, Πατριδογνωσία. Ιστορίες ενός εμμονικού. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, Αθήνα 2026.

 

Κυρίες και κύριοι, αγαπητές φίλες και φίλοι,

Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και τιμή που έχουμε απόψε κοντά μας τον κ. Τάσο Τέλλογλου, έναν διαπρεπή εκπρόσωπο της ερευνητικής δημοσιογραφίας, ο οποίος έχει διεξαγάγει με πρωτοποριακό τρόπο σημαντικές έρευνες για θέματα τα οποία έχουν απασχολήσει έντονα τον δημόσιο βίο.

Ο Τάσος Τέλλογλου είναι από τους γνωστότερους Έλληνες δημοσιογράφους του ερευνητικού ρεπορτάζ, με μακρά παρουσία στον Τύπο και στην τηλεόραση και ιδιαίτερη ενασχόληση με ζητήματα πολιτικής, οικονομίας, διαφθοράς, δημόσιας διοίκησης και σύγχρονης ιστορίας, αφήνοντας βαθύ το προσωπικό του αποτύπωμα

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961 και σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άρχισε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1986 στην εφημερίδα Η Πρώτη. Ακολούθως εργάστηκε στην Καθημερινή και συνεργάστηκε με ιδιαιτέρως επιδραστικούς τηλεοπτικούς δημοσιογράφους σε εμβληματικές εκπομπές, συνδεόμενος στην τηλεόραση ιδιαιτέρως με το είδος της δημοσιογραφικής έρευνας μεγάλου μήκους. Ιδιαίτερο βάρος στη δουλειά του έχουν οι έρευνες για ζητήματα πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς. Χαρακτηριστική είναι η μακρόχρονη ενασχόλησή του με την υπόθεση Siemens. Για τη δημοσιογραφική του έρευνα σχετικά με την υπόθεση έχει λάβει και το Βραβείο Μπότση, ενώ έχει τιμηθεί επανειλημμένα και με τηλεοπτικά βραβεία. Από το 2016 συμμετέχει στον ερευνητικό, συνδρομητικό ιστότοπο inside story, του οποίου υπήρξε μέλος της ιδρυτικής ομάδας. Μεταξύ άλλων, το 2022-2023, μαζί με την Ελίζα Τριανταφύλλου, ερεύνησε την υπόθεση της χρήσης του λογισμικού παρακολούθησης Predator στην Ελλάδα.

Εκτός από το τελευταίο του βιβλίο, το οποίο παρουσιάζουμε απόψε, έχει συγγράψει αρκετά με θέματα που άπτονται των μεγάλων θεμάτων που ανέδειξε με έρευνές του.

Πριν μιλήσουμε για το βιβλίο που μας απασχολεί απόψε, επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ορισμένα θεωρητικά εισαγωγικά στοιχεία της δημοσιολογίας-δημοσιογραφίας. Στο κυρίως δε μέρος της παρουσίασης θα διαπιστώσουμε πώς ο συγγραφέας μας εφαρμόζει στην πράξη αυτές τις βασικές αρχές.

Η δημοσιογραφία, λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρξει έξω από τον δημόσιο χώρο. Προϋποθέτει ένα πεδίο μέσα στο οποίο γεγονότα, ιδέες, απόψεις και κρίσεις καθίστανται προσιτά σε ένα ευρύτερο κοινό και μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο κοινωνικής συζήτησης. Η δημοσιότητα αφορά επομένως τόσο το γεγονός ότι κάτι γίνεται δημόσια γνωστό όσο και το ίδιο το σύνολο των ιδεών και των αντιλήψεων που υφίστανται στην κοινωνία, αλλά και το κοινό προς το οποίο απευθύνεται η δημοσιογραφική επικοινωνία.

Εξίσου σημαντική είναι η έννοια της επικαιρότητας. Η δημοσιογραφία συνδέεται οργανικά με το παρόν, με όσα απασχολούν την κοινωνία σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή. Η επικαιρότητα, ωστόσο, δεν πρέπει να ταυτίζεται αποκλειστικά με τη νεότερη ή την πιο πρόσφατη είδηση. Ένα γεγονός, ένα πρόβλημα ή ακόμη και ένα θέμα που προέρχεται από το παρελθόν μπορεί να αποκτήσει δημοσιογραφική επικαιρότητα, εφόσον συνδέεται ουσιαστικά με τα ερωτήματα, τις ανάγκες και τις αντιθέσεις του παρόντος. Η δημοσιογραφία είναι, με αυτή την έννοια, βαθιά δεμένη με τον χρόνο μέσα στον οποίο ασκείται.

Μια τρίτη θεμελιώδης έννοια είναι το φρόνημα, δηλαδή ο αξιακός και ιδεολογικός προσανατολισμός που, φανερά ή λιγότερο φανερά, συνοδεύει τη δημοσιογραφική πράξη. Ο δημοσιογράφος δεν δρα ουδέτερα, σε αξιακό κενό. Ήδη η επιλογή των γεγονότων που θα παρουσιαστούν, η ιεράρχησή τους, η έμφαση που θα δοθεί σε ορισμένες πλευρές τους και η γλώσσα με την οποία θα αποδοθούν, εμπεριέχουν στοιχεία αξιολόγησης. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεται το αίτημα της ακρίβειας, της αντικειμενικότητας και της δεοντολογίας. Σημαίνει όμως ότι πρέπει να αναγνωρίζουμε πως κάθε δημόσιος λόγος εκφέρεται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πνευματικό, κοινωνικό και αξιακό πλαίσιο.

Συνακόλουθη των παραπάνω είναι η έννοια της πειθούς. Η δημοσιογραφία δεν περιορίζεται στην απλή μεταφορά πληροφοριών. Επιδρά στον τρόπο με τον οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται τα γεγονότα, σχηματίζει κρίσεις και τελικά διαμορφώνει στάσεις. Σε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία, η επίδραση αυτή οφείλει να ασκείται μέσω της πληροφόρησης, της επιχειρηματολογίας και της συναφούς ελεύθερης κρίσης του πολίτη. Η πειθώ, επομένως, διαφοροποιείται ουσιωδώς από τη χειραγώγηση. Όταν η ελεύθερη κρίση υποκαθίσταται από την οργανωμένη επιβολή μιας ενιαίας αντίληψης, από την προπαγάνδα ή από μορφές ψυχολογικού εξαναγκασμού, τότε η δημόσια επικοινωνία παύει να υπηρετεί τον ελεύθερο διάλογο και μετατρέπεται σε μηχανισμό κατεύθυνσης της συλλογικής συνείδησης.

Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνεται και μεταδίδεται το δημοσιογραφικό μήνυμα. Για να είναι αποτελεσματικό, πρέπει να χαρακτηρίζεται από παραστατικότητα, σαφήνεια και δύναμη επίδρασης. Δεν αρκεί μια πληροφορία να είναι ακριβής· πρέπει να παρουσιάζεται με τρόπο κατανοητό, συγκεκριμένο και ζωντανό, ώστε να μπορεί να φτάσει πραγματικά στον αποδέκτη. Η γλώσσα, η εικόνα, η επιλογή των παραδειγμάτων, η σύνθεση και η αφηγηματική δύναμη αποτελούν επομένως ουσιαστικά στοιχεία της δημοσιογραφικής λειτουργίας. Η αποτελεσματικότητα του δημοσιογραφικού λόγου συνδέεται με την ικανότητά του όχι απλώς να πληροφορεί, αλλά να ενεργοποιεί τη σκέψη και να συμβάλλει στη διαμόρφωση γνώσης και κρίσης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και η προσωπικότητα του δημοσιογράφου. Ο δημοσιογράφος δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός μεταβίβασης πληροφοριών. Είναι το πρόσωπο που επιλέγει, ερευνά, ελέγχει, αξιολογεί, συνθέτει και παρουσιάζει την πραγματικότητα στο δημόσιο πεδίο. Γι’ αυτό και η προσωπική του συγκρότηση, η παιδεία, η αίσθηση ευθύνης, η ικανότητα κριτικής σκέψης και η προσήλωσή του σε κανόνες δεοντολογίας αποκτούν καθοριστική σημασία. Η δημοσιογραφική ελευθερία συνδέεται αναπόσπαστα με τη δημοσιογραφική ευθύνη.

Οι βασικές αυτές έννοιες συγκροτούν τελικά ένα ενιαίο σύστημα. Η δημοσιογραφία δρα μέσα στη δημόσια σφαίρα, στρέφεται προς ζητήματα που αποκτούν σημασία για το παρόν, τα προσεγγίζει μέσα από συγκεκριμένα αξιακά και πνευματικά πλαίσια, επιχειρεί να ενημερώσει και να πείσει και χρησιμοποιεί γι’ αυτό μορφές λόγου ικανές να προσεγγίσουν αποτελεσματικά το κοινό. Η τελική της επίδραση δεν αφορά μόνο όσα γνωρίζουν οι πολίτες, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται, κρίνουν και, σε τελευταία ανάλυση, ενεργούν.

Από αυτή την άποψη, η δημοσιογραφία δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα μετάδοσης ειδήσεων. Αποτελεί θεσμό της δημόσιας ζωής. Βρίσκεται στο σημείο συνάντησης ανάμεσα στο γεγονός και την κοινωνική του πρόσληψη, ανάμεσα στην πληροφορία και την κρίση, ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και τον πολίτη. Και ακριβώς γι’ αυτό η ποιότητά της αποτελεί κρίσιμο στοιχείο της ποιότητας της ίδιας της δημοκρατικής δημόσιας ζωής.

Ας προχωρήσουμε όμως στην προσέγγιση του βιβλίου μας.

Ο όρος Πατριδογνωσία στον τίτλο μοιάζει να έρχεται από το παρελθόν των συνομηλίκων μου και αποτελούσε μάθημα στο Δημοτικό με θέμα τη «γνώση του τόπου και της πολιτισμικής του ταυτότητας». Ο υπότιτλος «Ιστορίες ενός εμμονικού», ο οποίος εκπλήττει στην αρχή, σε δεύτερη σκέψη παραθέτει ουσιαστικά ένα στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας του φυσικού προσώπου Τέλλογλου, την οποία μετασχηματίζει σε εργαλείο για την εργασία του, εμμένει στην έρευνα, μέχρι να βρει τις απαντήσεις, εμμένει και στα θέματα, τα οποία συγκροτούν μια ιδιάζουσα πατριδογνωσία, εκείνη μιας ανασταλτικής παθογένειας στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο της χώρα μας αλλά και ευρύτερα.

Το βιβλίο μας  έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα, καθώς συνδυάζει το ερευνητικό ρεπορτάζ με την προσωπική μνήμη και την αυτοβιογραφική αφήγηση. Ο Τέλλογλου επανέρχεται σε πρόσωπα και γεγονότα που συνάντησε κατά τη μακρά δημοσιογραφική του πορεία και, μέσα από αυτά, επιχειρεί μια ιδιότυπη αναδρομή στη μεταπολεμική και μεταπολιτευτική Ελλάδα. Το βιβλίο ξεκινά ακόμη και από την οικογενειακή του ιστορία —τη δολοφονία του παππού του το 1944 από μέλη της ΟΠΛΑ— και φτάνει σε πολύ πρόσφατες πολιτικές και κοινωνικές υποθέσεις.

Συνολικά, η δημοσιογραφική φυσιογνωμία του Τάσου Τέλλογλου χαρακτηρίζεται κυρίως από την επιμονή στην έρευνα, τη χρήση πρωτογενών πηγών και αρχείων, την αναζήτηση του παρασκηνίου των γεγονότων και τη μακροχρόνια παρακολούθηση πολύπλοκων υποθέσεων. Το έργο του κινείται συχνά στο όριο ανάμεσα στο καθημερινό δημοσιογραφικό ρεπορτάζ και στην τεκμηριωμένη καταγραφή ευρύτερων στοιχείων της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Παραπάνω παρουσιάσαμε τις βασικές θεωρητικές αρχές της δημοσιογραφικής επικοινωνίας. Τώρα θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε τον βαθμό αποτύπωσής τους στην Πατριδογνωσία του Τάσου Τέλλογλου, διεξερχόμενοι το περιεχόμενο του βιβλίου.

Η δημοσιότητα, η επικαιρότητα, ο αξιακός προσανατολισμός, η πειθώ, η παραστατικότητα και η ευθύνη του δημοσιογράφου αποκτούν εδώ συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσα από πρόσωπα, συναντήσεις, έγγραφα και πολύχρονες αναζητήσεις. Το θεωρητικό αυτό πλαίσιο προσφέρει έναν τρόπο ανάγνωσης του έργου, χωρίς να προϋποθέτει συνειδητή εφαρμογή του από τον συγγραφέα.

Η Πατριδογνωσία χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη θεματική ευρύτητα. Συνδυάζει την αυτοβιογραφική αφήγηση με το χρονικό της δημόσιας ζωής και την αναδρομή στην ερευνητική δημοσιογραφία. Ο συγγραφέας καταγράφει γεγονότα στα οποία υπήρξε παρών, επιστρέφει σε υποθέσεις που ερεύνησε και παρακολουθεί ανθρώπους που τον βοήθησαν να κατανοήσει τη χώρα. Μέσα από αυτή τη σύνθεση, ο επαγγελματικός απολογισμός αποκτά ευρύτερο ενδιαφέρον: γίνεται πρόσκληση να γνωρίσουμε καλύτερα την Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών.

Ο τίτλος αποδίδει εύστοχα το εγχείρημα. Η γνώση της πατρίδας κατακτάται μέσα από τις συγκεκριμένες σχέσεις που συγκροτούν την κοινωνία της: τις οικογενειακές μνήμες, τις πολιτικές συγκρούσεις, τη λειτουργία των θεσμών, τα οικονομικά συμφέροντα και τις καθημερινές επιλογές των ανθρώπων. Η χώρα εκφράζεται μέσα από πρόσωπα και διαδρομές. Έτσι, ο αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει μέσα στις ιστορίες πλευρές μιας πραγματικότητας που γνώριζε αποσπασματικά και να τις συνδέσει με έναν ευρύτερο ορίζοντα.

Ο υπότιτλος «Ιστορίες ενός εμμονικού», εισάγει έναν τόνο αυτογνωσίας και χιούμορ. Η «εμμονή» μπορεί να διαβαστεί εδώ ως δημοσιογραφική επιμονή: η διάθεση να ακολουθήσει κανείς ένα ίχνος, να ξανασυναντήσει μια πηγή πληροφοριών, να επιστρέψει σε ένα αρχείο και να συνεχίσει την ενασχόληση με μια υπόθεση, όταν αυτή έχει πάψει να απασχολεί την καθημερινή ειδησεογραφία. Πρόκειται για μια επαγγελματική στάση που απαιτεί χρόνο, αντοχή και προσωπική δέσμευση. Η λέξη χαρακτηρίζει εύστοχα τη διάρκεια μιας αναζήτησης που δεν ολοκληρώνεται πάντοτε μαζί με τη δημοσίευση.

Αφετηρία του συγγραφέα υπήρξαν τα πορτρέτα των πηγών του. Αυτή η επιλογή αποτελεί σημαντική αρετή του έργου. Φέρνει στο προσκήνιο τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από την πληροφορία και επιτρέπει να δούμε πώς οικοδομείται η δημοσιογραφική γνώση. Μια είδηση προϋποθέτει συνομιλίες, διασταυρώσεις, εμπιστοσύνη και κρίση. Ο αναγνώστης παρακολουθεί, επομένως, μαζί με τις υποθέσεις, και τη διαδρομή της έρευνάς τους.

Η συνύπαρξη αυτών των στοιχείων δίνει στο βιβλίο τη δύναμή του. Ο Τέλλογλου εμφανίζεται ως αφηγητής, μάρτυρας και ερευνητής, ενώ σε ορισμένες ιστορίες είναι και ο ίδιος εμπλεκόμενο πρόσωπο. Η προσωπική του παρουσία προσδίδει αμεσότητα· η προσφυγή στα τεκμήρια στηρίζει την αναζήτηση. Η εμπειρία αποκτά αφηγηματική μορφή και δημόσια χρησιμότητα. Έτσι προκύπτει ένα χρονικό που προσφέρεται συγχρόνως για ανάγνωση, αναστοχασμό και συζήτηση γύρω από τη δημοσιογραφία.

Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η απόφαση να ξεκινήσει ο απολογισμός από τη «Γενεαλογία». Τα κεφάλαια «Ο φόνος» και «Η συγγνώμη» στρέφουν την προσοχή στις οικογενειακές καταβολές, προτού αρχίσει η αφήγηση της επαγγελματικής πορείας. Η αρχή αυτή προσδίδει βάθος στο βιβλίο: η συγκρότηση του δημοσιογράφου συνδέεται με όσα προηγήθηκαν της δικής του παρουσίας στον δημόσιο χώρο. Ο άνθρωπος που παρατηρεί την κοινωνία φέρει ήδη μνήμες, ερωτήματα και εμπειρίες που επηρεάζουν τη ματιά του. Πόσο μάλλον όταν κληρονομεί το ονοματεπώνυμο ενός παππού, ο οποίος δολοφονήθηκε 17 χρόνια πριν την δική του γέννηση!

Οι δύο οικογενειακοί κλάδοι συναντούν διαφορετικές πλευρές της ιστορίας της Κατοχής. Ο πατρικός παππούς, Τάσος Τέλλογλου, στέλεχος της Ηλεκτρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης, όπως προαναφέρθηκε, δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ το 1944. Ο μητρικός κλάδος συνδέεται με την Αντίσταση στις Κυκλάδες και τη γερμανική Κατοχή. Αυτές οι διαδρομές επιτρέπουν να αναγνωρίσουμε στην οικογενειακή ιστορία το αποτύπωμα ευρύτερων συγκρούσεων. Η ιδιωτική μνήμη ανοίγει προς τον ελληνικό εικοστό αιώνα και προς τις δύσκολες κληρονομιές του.

Η ουσιαστική αρετή βρίσκεται στη μέθοδο με την οποία γίνεται αυτή η επιστροφή. Ο συγγραφέας αναζητεί το την αφετηρία των ιστοριών στα αρχεία της Ηλεκτρικής Εταιρείας και της ΔΕΗ, καθώς και στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού. Η μνήμη αντιπαραβάλλεται με τα έγγραφα. Το προσωπικό ενδιαφέρον γίνεται κίνητρο συστηματικής αναζήτησης, και η αφήγηση αποκτά τη στήριξη υλικού που επιτρέπει να προχωρήσει πέρα από όσα μεταδόθηκαν μέσω της οικογενειακής αφήγησης.

Αυτή η συνάντηση είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη σχέση με τις αρχές του δημοσιογραφικού λόγου. Η δημοσιότητα μεταφέρει μια δυσπρόσιτη ιστορία στον χώρο της κοινής συζήτησης. Η τεκμηρίωση προσφέρει βάση στην πειθώ. Ο αξιακός προσανατολισμός εκφράζεται ως προθυμία να κατανοηθεί το παρελθόν με σοβαρότητα. Το προσωπικό βίωμα, επειδή γίνεται αντικείμενο έρευνας, αποκτά παιδευτική δύναμη: μας δείχνει έναν τρόπο να προσεγγίζουμε και τις δικές μας παραδεδομένες αφηγήσεις.

Στη συνέχεια, η «Θητεία» και το κεφάλαιο «Άπαξ Κνίτης, πάντα Κνίτης» εισάγουν την πολιτική διαμόρφωση του συγγραφέα με γνώσεις, εμπειρίες και ιδιότητες οι οποίες θα εγχαραχτούν στην προσωπικότητά του. Η αναφορά στις καταβολές του ενισχύει την πειστικότητα του απολογισμού. Ο αναγνώστης γνωρίζει από ποιο περιβάλλον ξεκινά η διαδρομή και μπορεί να κατανοήσει καλύτερα τον άνθρωπο που αφηγείται. Η πολιτική εμπειρία γίνεται υλικό αυτογνωσίας, μέσα στο οποίο διακρίνονται η ανάγκη συμμετοχής, η ένταση της εποχής και η σταδιακή συγκρότηση της επαγγελματικής-δημοσιογραφικής κρίσης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύγκρουση του ρεπορτάζ του Τέλλογλου από τη Λειψία με την κομματική αντιμετώπιση της γερμανικής επανένωσης. Το παράδειγμα φωτίζει την ανεξαρτησία ως έμπρακτη στάση: η παρατήρηση των γεγονότων μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα δυσμενή για έναν άνθρωπο με τις προηγούμενες πολιτικές πεποιθήσεις. Η προθυμία να ακολουθήσει τη διαδρομή της σύγκρουσης με τις ίδιες του τους παλαιότερες αντιλήψεις, πέρα από πολύ ενδιαφέρουσα κουλτουραλιστικά -πόσους ανθρώπους δεν βλέπουμε να παραμένουν στάσιμοι μέσα στις δεκαετίες και το μόνο που αλλάζει είναι το χρώμα των μαλλιών τους!-  η σύγκρουση λοιπόν με τον ίδιο του τον εαυτό προσδίδει στον απολογισμό ουσιαστικό ηθικό ενδιαφέρον.

Με την ενότητα «Εμείς του ’80 οι εκδρομείς» περνούμε σε μια εποχή που παραμένει ισχυρά παρούσα στη συλλογική μνήμη. Η διακειμενική αναφορά στον Διονύση Σαββόπουλο προσφέρει πολιτισμικό τόνο στη χρονική τοποθέτηση. Τα κεφάλαια «Πρόεδρος και τραπεζίτης», «Παλαιστίνιοι», «Χέρφιλντ» και «Η σύλληψη του Κοσκωτά» φέρνουν κοντά διαφορετικές όψεις της δεκαετίας: πολιτική και οικονομία, διεθνείς σχέσεις, πρωθυπουργική εξουσία και μεγάλα σκάνδαλα. Η ποικιλία αυτή βοηθά να ανασυντεθεί η ατμόσφαιρα ενός σύνθετου και καθοριστικού ιστορικού παρόντος.

Στις ιστορίες αυτές έχει ιδιαίτερη σημασία η παρουσία της ίδιας της δημοσιογραφικής εργασίας. Κινητοποιείται το ενδιαφέρον του αναγνώστη για την υπόθεση και συγχρόνως για τον τρόπο με τον οποίο ο ρεπόρτερ φτάνει σε αυτήν. Μια επικοινωνία, μια μαρτυρία ή η αναζήτηση ενός εγγράφου μπορεί να ανοίξει μια νέα κατεύθυνση. Αυτή η προσοχή στη διαδικασία δίνει στον απολογισμό ζωντάνια και παιδευτικό περιεχόμενο. Γίνεται κατανοητό ότι η γνώση παράγεται με εργασία, επιμονή και διαρκή αξιολόγηση των διαθέσιμων στοιχείων.

Η αφηγηματική αυτή επιλογή αναδεικνύει και τη λειτουργία της πειθούς. Ο αναγνώστης βλέπει τη διαδρομή που συνδέει την πληροφορία με το συμπέρασμα. Η εμπιστοσύνη προς τον δημοσιογράφο μπορεί έτσι να στηριχθεί στην κατανόηση της δουλειάς του. Η ερευνητική διαδικασία γίνεται ορατή, και ο δημόσιος λόγος γίνεται περισσότερο ελέγξιμος. Πρόκειται για μια ουσιαστική συμβολή στην κριτική ανάγνωση της ενημέρωσης, ιδιαίτερα για τους νεότερους που γνωρίζουν αυτές τις υποθέσεις κυρίως από μεταγενέστερες αναφορές.

Η ενότητα «Γερμανία» διευρύνει τον ορίζοντα. Οι τίτλοι «Λεφτά για το κόμμα», «Ψαρόσουπα με τη Στάζι», «Πράκτορες, μισθοφόροι και ανόητοι» και «Ο Ελβετός με τις πολλές ζωές» προϊδεάζουν για ένα πεδίο διεθνών διασυνδέσεων, πολιτικών δικτύων και μυστικών υπηρεσιών.  Η μετακίνηση αυτή επιτρέπει να σκεφτούμε την ελληνική δημόσια ζωή μέσα σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον. Η πατριδογνωσία αποκτά βάθος όταν παρακολουθεί κανείς και τις σχέσεις της χώρας με όσα συμβαίνουν έξω από τα σύνορά της.

Η ιστορία του φωτογραφικού υλικού του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και της σύνδεσης αυτού του «κατασκευασμένου» υλικού με τη Στάζι, προσφέρει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της σημασίας της προέλευσης της πληροφορίας. Μέσα από αυτή την περίπτωση μπορούμε να εκτιμήσουμε την αξία μιας έρευνας που εξετάζει πώς ένα υλικό κατασκευάζεται, διακινείται και αποκτά πολιτική λειτουργία. Η εικόνα γίνεται αντικείμενο ελέγχου μαζί με τις συνθήκες παραγωγής και αξιοποίησής της.

Εδώ συναντώνται η δημοσιότητα, η τεκμηρίωση και η δημοσιογραφική ανεξαρτησία. Ο ρεπόρτερ συμβάλλει στη δημόσια επίγνωση, όταν φωτίζει την ιστορία μιας πληροφορίας και τους μηχανισμούς διάδοσής της. Η συγκεκριμένη περίπτωση αποκτά έτσι ενδιαφέρον πέρα από την εποχή της: προσφέρει ένα γόνιμο ερώτημα για κάθε αναγνώστη που καλείται να αξιολογήσει ένα φαινομενικά πειστικό τεκμήριο.

Η ενότητα «Νησιά» προσθέτει μια σημαντική γεωγραφική διάσταση στο βιβλίο. Η αναφορά σε τοπικές συγκρούσεις, πολεοδομικές παραβάσεις και οικονομικά συμφέροντα φέρνει τη δημόσια συζήτηση στο επίπεδο των συγκεκριμένων τόπων, επανερχόμενη μάλιστα κατά καιρούς. Η χώρα προσεγγίζεται μέσα από τις μεταβολές του χώρου της, την πίεση της ανάπτυξης και τις σχέσεις που διαμορφώνονται γύρω από τη γη, τα ακίνητα δηλαδή. Το προσωπικό ενδιαφέρον για έναν τόπο μπορεί έτσι να συναντήσει ζητήματα με ευρύτερη κοινωνική και πολιτική σημασία.

Στις «Μερικές υποθέσεις του κράτους» η έρευνα στρέφεται προς τη λειτουργία της εξουσίας και της διοίκησης. Οι ιστορίες που δηλώνουν οι τίτλοι «Βαλίτσες με λεφτά στην Κύπρο» και «Σφραγίδες σε εικονικές εξαγωγές πετρελαίου» οδηγούν προς τις συγκεκριμένες πράξεις και διαδρομές μέσα από τις οποίες εκφράζεται η ισχύς. Η αφηγηματική εστίαση βοηθά να αποκτήσουν αναγνωρίσιμη μορφή έννοιες όπως η αδιαφάνεια, η διαπλοκή ή η διοικητική στρέβλωση. Η γνώση των μηχανισμών γίνεται πιο προσιτή όταν συνδέεται με ανθρώπους και ενέργειες.

Το βιβλίο δίνει όμως χώρο και στη δυνατότητα δημόσιας προσφοράς. Το «Captain, my Captain…», που συνδέεται με την επιχείρηση απομάκρυνσης του ελληνικού πληθυσμού από την εμπόλεμη Αμπχαζία, διευρύνει τη συζήτηση προς πρόσωπα που έδρασαν αποτελεσματικά σε κρίσιμες συνθήκες. Αυτή η παρουσία έχει ιδιαίτερη σημασία για την αποτίμηση της Πατριδογνωσίας. Η αναγνώριση της ανθρώπινης ευθύνης επιτρέπει να δούμε μαζί με τις παθογένειες και τη δυνατότητα αντίστασης σε αυτές.

Έχει επισημανθεί ότι κοινός παρονομαστής των ιστοριών είναι το δημόσιο συμφέρον και η σχέση των προσώπων με αυτό. Η προσεκτική παρατήρηση φωτίζει έναν σταθερό αξιακό άξονα του βιβλίου. Οι δημόσιες υποθέσεις ενδιαφέρουν επειδή έχουν συνέπειες για την κοινωνία. Η δημοσιογραφική έρευνα υπηρετεί την κοινή γνώση και κατ’ επέκτασιν γνώμη, όταν επιτρέπει να αναγνωριστούν τόσο η κατάχρηση όσο και η προσφορά. Από αυτή την οπτική, η αποκάλυψη αποκτά δημοκρατικό περιεχόμενο και η μνήμη γίνεται μορφή λογοδοσίας.

Η «Χρυσή δεκαετία 1997-2007» εισάγει μια εύγλωττη ένταση ανάμεσα στην εικόνα της ευημερίας και στις υποθέσεις που παρατίθενται. Οι τίτλοι «Ο φυγάς και τα μαύρα ταμεία», «Τα λεφτά δεν μυρίζουν» και «Ο ωραίος Άκης» προσφέρουν αφετηρίες για την εξέταση της σχέσης πολιτικής και χρήματος. Στην αναδρομική ανάγνωση, η ειρωνική χροιά του τίτλου βοηθά να επανεξετάσουμε μια εποχή που συνδέθηκε με προσδοκίες -ματαιωμένη ουτοπία θα λέγαμε- διαρκούς οικονομικής ανόδου.

Η επιστροφή σε αυτές τις υποθέσεις αναδεικνύει τη διευρυμένη έννοια της επικαιρότητας. Ένα παλαιότερο γεγονός παραμένει σημαντικό όταν μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τις προϋποθέσεις μεταγενέστερων εξελίξεων. Η σύνθεση των θεμάτων σε βιβλίο δίνει διάρκεια σε όσα η ειδησεογραφία είχε παρουσιάσει αποσπασματικά. Οι ιστορίες μπορούν να διαβαστούν σε συνάρτηση μεταξύ τους, και ο αναγνώστης -ο σύγχρονος των γεγονότων- αποκτά την απόσταση που χρειάζεται για να αναλογιστεί όσα έζησε. Αυτή η συμβολή στη συλλογική μνήμη αποτελεί μία από τις ουσιαστικότερες αρετές του απολογισμού.

Η ενότητα «Η Χρεοκοπία» συνεχίζει αυτή τη διαδρομή με ιστορίες που προσδίδουν ανθρώπινο περιεχόμενο στην εμπειρία της κρίσης. Τίτλοι όπως «Τρέλα από τα πολλά λεφτά», «Η κληρονομιά του καπνού που έγινε καπνός» και «Ο Χάρος και ο εμίρης» δείχνουν τη θεματική ποικιλία της σύνθεσης. Η οικονομική πραγματικότητα συναντά συγκεκριμένα πρόσωπα, συμφέροντα και περιστάσεις. Έτσι, η κρίση μπορεί να προσεγγιστεί μέσα από τις πράξεις και τις σχέσεις που συγκροτούν την καθημερινή λειτουργία της κοινωνίας.

Η μεγάλη πολιτική ιστορία γίνεται ιστορία ανθρώπων. Σε αυτό βρίσκεται μια σημαντική δύναμη της αφηγηματικής μεθόδου: οι ευρύτερες εξελίξεις αποκτούν μορφή που ο αναγνώστης μπορεί να παρακολουθήσει και να θυμηθεί. Ένας άνθρωπος, ένα περιστατικό, μια επιλογή προσφέρουν είσοδο σε ένα σύνθετο ζήτημα. Η συγκεκριμένη αφήγηση ενεργοποιεί τη σκέψη και το συναίσθημα μαζί, δίνοντας στην ενημέρωση την αμεσότητα που χρειάζεται για να γίνει ουσιαστική κατανόηση.

Χαρακτηριστικό δείγμα παραστατικότητας προσφέρει η αφήγηση με τη πρόεδρο δικαστηρίου που λιποθυμά και τους κατηγορουμένους γιατρούς που σπεύδουν να τη βοηθήσουν. Η αιφνίδια αλλαγή των ρόλων δημιουργεί μια σκηνή με κωμικοτραγική ένταση. Η κίνηση μέσα στον χώρο, η ταχύτητα της αντίδρασης και η ανθρώπινη ανάγκη δίνουν στο περιστατικό ιδιαίτερη ζωντάνια. Η αφηγηματική οικονομία επιτρέπει να φανεί η πολυπλοκότητα των προσώπων μέσα σε λίγες στιγμές.

Μια τέτοια σκηνή δείχνει πόσο παραγωγικά μπορεί να λειτουργήσει το χιούμορ στη δημοσιογραφική αφήγηση. Η πραγματικότητα διατηρεί το βάρος της, ενώ η απρόβλεπτη πλευρά της προσθέτει ανθρώπινο βάθος. Ο αναγνώστης συναντά πρόσωπα που κινούνται, αντιδρούν και υπερβαίνουν στιγμιαία τους θεσμικούς τους ρόλους. Η παραστατικότητα γίνεται έτσι τρόπος προσέγγισης της ζωής και συμβάλλει στη δύναμη επίδρασης του λόγου.

Στην ενότητα «Μετά την κρίση», το βιβλίο προχωρεί προς μια πραγματικότητα ακόμη κοντινή μας. Το σχολικό αρχείο, η πανδημία, η ιστορία ενός κοριτσιού από τη Βεγόρα και «Τα αφεντικά του ροδάκινου» διευρύνουν το πεδίο της εστίασης. Η παρουσία μικρότερων τόπων και προσωπικών ιστοριών έχει ιδιαίτερη αξία. Δείχνει μια ερευνητική περιέργεια που αναζητεί τη χώρα σε διαφορετικά επίπεδα, από τους κεντρικούς μηχανισμούς εξουσίας έως τις εμπειρίες ανθρώπων που είναι λιγότεροι ορατοί δημόσια.

Η διαδρομή μέχρι το πρόσφατο παρόν δίνει στη σύνθεση συνέχεια. Η κρίση γίνεται ένας σταθμός μέσα σε μια μεγαλύτερη ιστορία, και ο αναγνώστης καλείται να σκεφτεί τις αλλαγές και τις αντοχές των κοινωνικών δομών. Η επικαιρότητα αποκτά έτσι βάθος μνήμης. Το βιβλίο προσφέρει ένα πεδίο συνάντησης γενεών: όσοι έζησαν τις παλαιότερες υποθέσεις επιστρέφουν σε αυτές, ενώ οι νεότεροι βρίσκουν αφηγηματικές αφετηρίες για να γνωρίσουν τον κόσμο που διαμόρφωσε το δικό τους παρόν.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι «Σημειώσεις τεκμηρίωσης» στο τέλος του βιβλίου. Η παρουσία τους ενισχύει τη σχέση ανάμεσα στην αφήγηση και στο υλικό που τη στηρίζει. Ο αναγνώστης μπορεί να ενδιαφερθεί για μια ιστορία και συγχρόνως να αναζητήσει τη βάση της. Αυτή η διάρθρωση προσδίδει στο έργο χρησιμότητα και πέρα από την πρώτη ανάγνωση: το καθιστά αφετηρία μελέτης, συζήτησης και περαιτέρω αναζήτησης γύρω από πρόσωπα και υποθέσεις της δημόσιας ζωής.

Εδώ η αρχή της πειθούς αποκτά ιδιαιτέρως σαφή έκφραση. Η αφήγηση κινητοποιεί το ενδιαφέρον, και η τεκμηρίωση προσφέρει έδαφος στην κρίση. Η δημοσιογραφική επικοινωνία μπορεί έτσι να απευθύνεται σε έναν ενεργό αναγνώστη, που σκέφτεται, συγκρίνει και ερωτά. Από παιδευτική άποψη, αυτή η συνύπαρξη είναι πολύτιμη. Δείχνει ότι η σαφήνεια και η αφηγηματική δύναμη μπορούν να συμβαδίζουν με τη σοβαρότητα της έρευνας και να κάνουν προσιτά, ζητήματα που διαφορετικά θα έμεναν δυσνόητα.

Την ίδια αξία έχει η αυτοκριτική διάσταση του απολογισμού. Σε συνέντευξή του στη Μακεδονία, ο Τέλλογλου αναφέρεται σε σφάλματα σχετικά με τη Siemens και στην ανάγκη αναθεώρησης όταν εμφανίζονται νέα στοιχεία. Η παραδοχή αυτή ενισχύει την εικόνα ευθύνης που συνεχίζεται μετά τη δημοσίευση. Η έρευνα παραμένει δεκτική στη νέα γνώση, και ο δημοσιογράφος αναγνωρίζει τη δική του θέση μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Η επαγγελματική αξιοπιστία συνδέεται με τη δυνατότητα διόρθωσης.

Τα πορτρέτα των πηγών προσθέτουν ακόμη μία ουσιαστική διάσταση. Η εμπιστοσύνη, η προσεκτική ακρόαση και ο έλεγχος της πληροφορίας συγκροτούν μια απαιτητική ανθρώπινη και επαγγελματική σχέση. Η προσοχή προς τον συνομιλητή βοηθά να κατανοηθούν τα κίνητρα και οι περιστάσεις του. Η πηγή αποκτά πρόσωπο, και η πληροφορία εντάσσεται στον κόσμο από τον οποίο προέρχεται. Αυτή η προσέγγιση συμβάλλει στην ανθρωπιά της αφήγησης και φωτίζει ένα μέρος της έρευνας που συνήθως μένει αθέατο.

Μέσα από αυτές τις επιλογές αναγνωρίζουμε τη σημασία της προσωπικότητας του δημοσιογράφου, όπως τέθηκε στο θεωρητικό μας πλαίσιο. Η παιδεία, η κρίση, η αντοχή και η συναίσθηση ευθύνης επηρεάζουν κάθε στάδιο της δουλειάς. Ο απολογισμός δίνει σε αυτές τις ιδιότητες συγκεκριμένη μορφή. Η αναγνώριση της συνεργασίας συμπληρώνει την εικόνα μιας πρακτικής που στηρίζεται σε ανθρώπους και κοινή εργασία.

Η Πατριδογνωσία προσφέρει, επομένως, μια γόνιμη συνάντηση γνώσης της χώρας και αυτογνωσίας του ερευνητή. Η δημοσιότητα υπηρετεί την κατανόηση, η επικαιρότητα αποκτά ιστορικό βάθος, το φρόνημα εκφράζεται ως ευθύνη, η πειθώ στηρίζεται στην έρευνα και η αφηγηματική παραστατικότητα κρατά ζωντανή την ανθρώπινη εμπειρία. Οι αντιστοιχίες αυτές αναδεικνύουν τη δημόσια αξία του βιβλίου. Ο προσωπικός απολογισμός γίνεται πρόσκληση για μια περισσότερο ενημερωμένη σχέση με τη χώρα μας: να γνωρίζουμε τις διαδρομές της, να θυμόμαστε τις υποθέσεις της και να αναγνωρίζουμε τους ανθρώπους που μπορούν να υπηρετήσουν το κοινό συμφέρον. Πρόκειται λοιπόν για ένα πολύτιμο βιβλίο, την ανάγνωση του οποίου θα σας συνιστούσα θερμά.

Σας ευχαριστώ!

 

 

(Μ)αναστοχασμός

Θεωρητικά δεν θα με απασχολούσες μετά την ανακομιδή και την τελική διευθέτηση. Ήταν επαναλαμβανόμενη έγνοια σου τα τελευταία χρόνια της σταθερής λειτουργίας της μνήμης σου, ότι καταναλώνεις χρόνο μου πολύτιμο και με παιδεύεις. Με τις επισκέψεις, τη φροντίδα, τα τηλεφωνήματά μου, τις δύσκολες μετακινήσεις σου. Κι ότι κουράστηκες πια να ζεις (έτσι). Έκτοτε κύλησε χρόνος. Ικανοποιήθηκε η επιθυμία σου με τους καθιερωμένους μετασχηματισμούς καταστάσεων και λεκτικές μετατοπίσεις. Οι χρονοβόρες επισκέψεις έχασαν το πρόθημά τους. Έγινε βορά του χρόνου κι απέμεινε η νέκυια σκέψη απροειδοποίητος εισβολέας να σε διαψεύδει διαρκώς, η προϊούσα φθορά της μνήμης μου να γίνεται μόνιμα αναμμένο καντήλι σου. Κι η διακριτική σου τρυφερότητα  αναδύεται σε ολογράμματα δικών σου λέξεων, που απρόσκλητες μα τόσο πουπουλένιες ανακατευθύνουν τις διαδρομές της ημέρας.