Θεωρητικά δεν θα με απασχολούσες μετά την ανακομιδή και την τελική διευθέτηση. Ήταν επαναλαμβανόμενη έγνοια σου τα τελευταία χρόνια της σταθερής λειτουργίας της μνήμης σου, ότι καταναλώνεις χρόνο μου πολύτιμο και με παιδεύεις. Με τις επισκέψεις, τη φροντίδα, τα τηλεφωνήματά μου, τις δύσκολες μετακινήσεις σου. Κι ότι κουράστηκες πια να ζεις (έτσι). Έκτοτε κύλησε χρόνος. Ικανοποιήθηκε η επιθυμία σου με τους καθιερωμένους μετασχηματισμούς καταστάσεων και λεκτικές μετατοπίσεις. Οι χρονοβόρες επισκέψεις έχασαν το πρόθημά τους. Έγινε βορά του χρόνου κι απέμεινε η νέκυια σκέψη απροειδοποίητος εισβολέας να σε διαψεύδει διαρκώς, η προϊούσα φθορά της μνήμης μου να γίνεται μόνιμα αναμμένο καντήλι σου. Κι η διακριτική σου τρυφερότητα αναδύεται σε ολογράμματα δικών σου λέξεων, που απρόσκλητες μα τόσο πουπουλένιες ανακατευθύνουν τις διαδρομές της ημέρας.
ΑΓΑΘΟΚΛΗΣ ΑΖΕΛΗΣ: Πηνελοπίζειν. Ένας ιστότοπος για φίλους και εκλεκτικώς συγγενείς...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου